नुकताच असा ऐकले आहे की शारीरिक शिक्षण हा विषय शालेय विध्यार्थय्न्ना सक्तिचा केला जाणार आहे
पण माझ असा म्हनना आहे की त्याच बरोबर 'प्रेम' हा विषय सुद्धा किमान ९-१० च्या विध्यार्थय्न्ना शिकवायला तरी काय हरकत आहे ?
शिवाय या विषयामध्ये इतका चैतन्य आहे की चुकूनसुद्धा कोणीही नापास होणार नाहीजसे मराठीमधे गद्य- पद्य असे दोन भाग असतात. तसेच ह्यामधे ही 'ती' चेविचार , 'त्याचे विचार आणि घर्च्यांचे विचार असे स्वतंत्र भाग होतील .
घरच्यांच्या विचारांमधे प्रयोग म्हणून 'कयामत से क़यामत तक ' दाखवायला हरकत नाही। मग इतर आटी जे की जरा अति असतात... धर्मं, जात, रहनिमान, विचारधारा (म्हानागे नक्की काय?... हा प्रश्न परीक्षेत विचारला जाएल), रंग, रूप , नोकरी -व्यवसाय , गाव- शहर इथपासून ते लग्नाला जेवायला पंगत असावी की बुफ्फे एथपर्यन्त होणारी सामूहिक चर्चा (वाद-विवाद :) )।
'तीच्या विचारांमधे सर्वात महत्वाचे म्हणजे पाहिले दिलेल गुलाबाचे फूल मग इतर फालतू गिफ्ट्स म्हणजे रूमाला पासून ते कपड्या पर्यन्त काहीही... मग तिच्या अपेक्षा ... तो समजुतदार , हुशार, रुबाबदार तरीही प्रेमळ, एकनिष्ठ , कष्टआलू , तिचा सागलाकही एकून घेणारा। एकून काय एखाद्या झोपादितही तिला रानीसारखा ठेवणारा !
'त्या' च्यासाठी ती सुन्दर, लजालू, निरागस, त्याला एकदम क्लीन बोल्ड करणारी (म्हानागे चिदाल्यावर अबोला धरून तर बाकि वेला त्याला बोलू न देणारी ), चवदार स्वयंपाक करणारी , त्याच्या घरच्यांशी
प्रेमानी ता , अता कदर करणारी म्हणजे अलका कुबल + अन्जोलिना जोली .... :) कामित -कमी बजेट मधे सुद्धा शौपिंग ची हौस भागावानरी !
हे सगला जर वयाच्या १७ व्या वर्षीच समजला तर खुपच डोकी सुखी होतील। किमान सुखाने प्रेम करतील कारन प्रेमाशिवाय आयुष्य..... सुरूच होऊ शकत नाही !!!
